Column: Ik en piekeren

IMG_20160618_211602

Af en toe deel ik een persoonlijk stukje over wat er in mijn gekke brein om gaat en waarvan ik denk dat jullie het ook leuk vinden om te lezen. Vandaag wil ik een stukje schrijven over angsten en piekeren. Piekeren is iets wat ik al sinds ik me kan herinneren doe en waardoor ik mezelf soms zo angstig kan maken dat ik letterlijk ziek word.

Ik ben altijd al iemand geweest die veel over dingen nadenkt, maar toen ik net in mijn burnout zat, gingen die gedachten nog een stapje verder. Ik praatte mezelf letterlijk moe en ziek. Ik durfde niet meer naar buiten, een boodschap doen bij de supermarkt beneden of een brief op de brievenbus doen aan het eind van de straat was al teveel. Ik kon er uren over doen om alleen maar naar buiten te gaan.

Gelukkig heb ik nu verschillende handvaten om daarmee om te gaan. Ik probeer (en dat lukt niet altijd) er niet over na te denken. Toen ik een jaar of twee geleden ineens bij de supermarkt stond en me realiseerde dat ik er niet eens over nagedacht had, was ik eigenlijk best trots op mezelf. Het duurt even en ik was er nog zeker niet, maar ik had een flinke hobbel overwonnen.

Daarnaast probeer ik dingen op te schrijven. Ik kan me vreselijk zorgen maken over bijvoorbeeld geld, maar heb inmiddels geleerd dat alles wel op z’n pootjes terecht komt. Sinds ik me dat heb gerealiseerd, is er ook een last van mijn schouders afgevallen. Het van me afschrijven, niet alleen dagboek-stijl schrijven, maar ook een zogenaamde braindump, waarbij ik alles wat ik nog wil en moet doen op papier zet, helpt me om het van me af te zetten. Als ik het op papier heb gezet, vergeet ik het, of is het tenminste uit mijn hoofd.

Leuke dingen doen moet ook leuk zijn en blijven, maar ik kan me soms al dagen druk maken over ‘wat als ik de trein mis’, ‘hoe moet dat met parkeren’, of ‘kunnen we daar wel eten’. Dat zorgt ervoor dat er geen voorpret is. Ik weet het liefst van tevoren wat ik kan verwachten, maar dat lukt gewoon niet altijd.

Toch heb ik me niet tegen laten houden door die angsten. Ik had vroeger vliegangst, maar ging alsnog minstens 3x per jaar naar Londen. Een lange vlucht lijkt me nog wel eng, maar vliegangst heb ik inmiddels niet meer. Gewoon doen, ondanks dat ik me druk maak, is voor mij wel de beste remedie. Als je het dan gedaan hebt, kun je des te meer trots op jezelf zijn.

Heb jij last van piekeren? Hoe ga jij hiermee om?

8 thoughts on “Column: Ik en piekeren

  1. Wat is jouw verhaal herkenbaar! Ik kan mezelf ook letterlijk ziek piekeren over de meest onwaarschijnlijke dingen. Die groeien in mijn hoofd dan uit tot catastrofes van wereldformaat… Gelukkig helpt verdrinken in een boek of opgaan in sporten wel een beetje, maar ik zou toch ook graag weten hoe ik er echt goed mee om moet gaan.

    1. Ik ga aan je vraag voldoen, binnenkort komt er een blogje met tips. Lezen helpt bij mij ook goed, maar is niet altijd te doen helaas!

  2. Wat een indrukwekkend verhaal, Femke! Heel herkenbaar ook, ik ben ook een rasechte piekeraar en dat levert me veel stress en spanning op. Vooral wat betreft mijn studie kan ik me zo druk maken dat ik weleens in huilen uitbarst. Ik vind je verhaal inspirerend, net als jij wel ik me niet tegen laten houden door mijn angsten, maar doen waar ik van droom.

  3. Ik herken (zoals zo vaak!) enorm in je woorden! Ben ook een piekeraar maar net als jou ben ik net over die “hobbel” nu, op een plaats waar het (soms althans :p) een beetje rustiger is en ik trots kan zijn op waar ik nu sta in het leven! We’re getting there! <3

  4. Piekeren is iets waar ik ook mee zit. Vooral vlakvoor deadlines van school kan ik daar uren over wakker liggen. En als ik dan toch nog in slaap val, heb ik vaak nachtmerries over het schoolwerk.

    Het van me afschrijven is iets wat me wel helpt. Vaak stuur ik dan een ellelange whatsapp naar mn vriend. Dan heb ik het gevoel alsof ik mijn verhaal kwijt kan, en dat is fijn.

Laat een reactie achter aan femke Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *