Interview met M.J. Arlidge

M.J. Arlidge

Het is woensdagmiddag en ik ben in Amsterdam. Ik mag namelijk de schrijver M.J. (Matthew) Arlidge interviewen. Je kent hem misschien wel van de boeken ‘Iene miene mutte’, ‘Piep zei de muis’ en ‘Pluk een roos’ (deze recensie volgt morgen). Als je zijn boeken nog niet hebt gelezen kan ik je vertellen dat je dat zeker moet gaan doen, als je tenminste van thrillers houdt.

Dit interview is mijn eerste interview voor mijn blog en ik ben dan ook een beetje gespannen. Ik had Matthew al op twitter laten weten dat ik hem vandaag zou zien en hij herkende me gelijk toen ik hem in de lobby ontmoette. Echt heel leuk!

Het interview vindt plaats in de lobby van het prachtige Ambassade Hotel, waar we plaatsnemen in een aparte ruimte, omringd door boeken. Wat een mooie setting om een interview over boeken en schrijven te houden.

IMG_20160608_135104

We beginnen het interview met een korte kennismaking en al snel komen we erachter dat we, behalve de liefde voor boeken en schrijven, nog iets gemeen hebben. Hij heeft gestudeerd in Bristol en ik heb er drie maanden gewoond. Dat schept toch een band en dat breekt gelijk het ijs. We kletsen nog wat en dan bedenk ik me dat het wel handig is om notities te maken. Ik heb vooraf een flink aantal vragen opgeschreven, maar eigenlijk kletsen we gewoon ontspannen en voelt het helemaal niet als een stijf interview.

Matthew zit eigenlijk pas op Twitter sinds hij zijn boeken uitgegeven zijn. Zijn uitgeverij vond het wel een goed idee. Door het contact met zijn lezers is hij erachter gekomen dat zijn boeken vooral door vrouwen gelezen worden, vrouwen houden schijnbaar van thrillers die vlot weglezen. Hij krijgt vaak te horen dat lezers zijn boeken in een dag uithebben en het liefst door willen blijven lezen. Dat was ook echt zijn bedoeling bij het schrijven van deze serie.

Boeken lezen is toch een andere ervaring dan het kijken van films. Het laatste doe je vaak met andere mensen om je heen en als je thuis tv kijkt, ben je snel afgeleid. Het lezen van een boek is meer een één op één ervaring tussen de auteur en de lezer. Matthew vindt Twitter daarom ook echt een uitvinding, zo heeft hij contact met zijn lezers.

Tijdens het schrijven van de Helen Grace serie heeft hij Helen express niet helemaal omschreven, hij noemt in geen van zijn boeken haar haarkleur bijvoorbeeld. Zo heeft iedere lezer een ander beeld van haar. Hij vindt het schrijven van boeken dan ook erg leuk om te doen, om zo de verbeelding van de lezer aan te wakkeren.

Op de vraag wie hij leuker vindt, Helen of Charlie, heeft hij geen specifiek antwoord. Helen heeft een donkere kant, ze is onafhankelijk en doet denken aan Lisbeth Salander uit de Millennium-trilogie. Charlie representeert meer zijn kant als vader, die is wat zachter. Qua uitgangspunt voor zijn boeken vindt hij het tof om een beetje met de moraliteit te spelen, hij houdt wel van wat heftige onderwerpen die je aan het denken zetten. Matthew wil met zijn thrillers een niet-standaard verhaal neerzetten. Daarom kiest hij er ook voor om een gedeelte van zijn verhalen vanuit het perspectief van de moordenaar te vertellen. Hij houdt van de donkere kanten van verhalen.

Matthew baseert zijn personages niet op mensen om hem heen, hoewel hij wel eens een vriendin in een van zijn boeken terug heeft laten komen, maar het meeste verzint hij gewoon zelf. De inspiratie voor ‘Pluk een roos’ kwam op het moment dat hij op vakantie was en zijn kinderen, die op de slaapkamer van hun vriendjes in slaap waren gevallen, verplaatste naar hun eigen slaapkamer. Hoe zou het zijn als je als volwassenen ineens wakker wordt in een ander bed?

Hij schrijft het liefst vanuit de derde persoon, omdat het daarbij makkelijker is om tussen de perspectieven te wisselen, dat houdt ook de vaart in het verhaal.

De titels van de boeken zijn zo creepy en ik vraag me dan ook af waar die titels vandaan komen. Het begint natuurlijk met ‘Iene miene mutte’, die overigens eerst een andere titel had. De uitgeverij kwam met deze titel en Matthew besloot bij het thema van kinderliedjes/rijmpjes te blijven, omdat het gewoon creepy is in combinatie met het genre.

Ik was natuurlijk heel erg benieuwd of er meer boeken over Helen Grace komen, want voor het interview was ik langs Waterstones geweest en zag daar deel 4 en 5 al liggen. Matthew wil het liefst tot in de eeuwigheid doorgaan met de serie, deel 8 zal volgend jaar in de UK uitkomen. We hebben hier in Nederland dus nog even te gaan, dat is een heel goed vooruitzicht! Matthew heeft met de uitgeverij (Penguin) afgesproken dat hij ongeveer elk half jaar een boek uit zal geven, waarbij de uitgeverij een voorbeeld neemt aan de muziekindustrie. Bijvoorbeeld Rihanna brengt elke paar maanden een nieuw nummer uit, waardoor ze heel populair blijft. Matthew is daarom nu ook bezig met het schrijven van novella’s, deze gaan over Helen Grace voordat ze bij de politie kwam werken. Op deze manier kan de lezer door blijven lezen over Helen en hoef je niet heel lang te wachten op het volgende boek. De eerste novella is net uitgekomen in de UK.

Ik vraag hem wat het verschil is tussen schrijven voor de tv (hij schrijft scripts voor tv, o.a. Monarch of the Glen en Mistresses zijn door hem geschreven) en het schrijven van boeken. Matthew vindt het schrijven van boeken eigenlijk leuker. Het schrijven voor de tv is heel tof en glamoureus, maar de mensen in de tv-wereld zijn niet altijd even aardig. Het schrijven van een boek geeft je macht, je kunt je eigen visie uitdragen en je eigen verhaal vertellen. In de uitgeverswereld is Matthew nog nooit iemand tegengekomen die niet aardig was. Het schrijven van een script voor tv is wel sneller en minder eenzaam, dit doet hij namelijk vaak met iemand anders en er zit een team achter.

Omdat hij voor de tv schrijft ben ik benieuwd of de boeken van Helen Grace ook uitgebracht worden als tv-serie. Op dit moment zijn ze bezig om het script van het eerste boek te schrijven. Matthew is daar zelf niet heel nauw bij betrokken. De serie zal over Helen Grace in Southampton gaan, maar niet helemaal trouw aan de boeken zijn. Matthew is van mening dat je bij een verfilming (of ver-serie in dit geval) van een boek het beste van een boek eruit kunt pikken.

Matthew schrijft als een malle, zeker als je bedenkt dat zijn eerste boek in de UK in mei 2014 en zijn vijfde boek in maart 2016 uitkwam. Ik vraag hem hoe hij zo snel kan schrijven. Hij vertelt dat hij al vrij vroeg de verhaallijn én het einde kent en op een gegeven moment ook stopt met onderzoek doen. Hij is van mening dat mensen die willen schrijven soms een eeuwigheid onderzoek doen omdat ze bang zijn om te beginnen. Hij doet ongeveer net zo lang over het plannen van zijn boeken (tot het plannen van de hoofdstukken aan toe!), dan het schrijven, de eerste versie van zijn boeken heeft hij meestal in 8 á 9 weken klaar! Die planning en voorbereiding heeft hij zeker aan zijn werk voor tv te danken. Hij houdt van schrijven en vindt het dan ook geen probleem om 5000 woorden op een dag te schrijven, naast zijn tv-werk. Hij schreef zes boeken in drie jaar en het voelt voor hem echt niet als werk.

Ik ben ook benieuwd of Matthew nu nog tijd heeft om zelf te lezen, naast zijn vele schrijfwerk. Hij lees wel boeken, het liefst thrillers, maar nu is het een mix van lezen voor plezier maar ook lezen om andermans werk aan te prijzen. Hij leest het liefst boeken van Thomas Harris (bekend van ‘Silence of the Lambs’ – wat hij overigens een van de beste boeken allertijden vindt) en van Patricia Highsmith (van ‘The talented Mr Ripley’). Zijn favoriete boek van Patricia Highsmith is ‘The cry of the owl’.

IMG_20160608_145539

En toen was het interview alweer voorbij. Het ging echt razendsnel en ik vond het echt heel leuk om te doen. Ik weet zeker dat het lezen van het volgende boek van M.J. Arlidge heel anders zal voelen, omdat ik hem wat beter heb leren kennen. We maken nog snel een selfie en Matthew signeert mijn boek en dan is het tijd om afscheid te nemen.

Bedankt, Marc van de Boekerij voor deze geweldige kans en natuurlijk Matthew voor je tijd. Ik wacht met smart op het volgende boek in de Helen Grace serie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *