Lezing: Anton Corbijn in Paagman

Afgelopen zondag was er een lezing/interview waar ik al weken naar uit keek. Anton Corbijn, die ik een paar weken geleden al in het Gemeentemuseum mocht ontmoeten, werd geinterviewd door Bart Chabot. Aansluitend ging hij signeren.

AC 1Doordat ik wel vaker in Paagman bij een lezing ben geweest, wist ik dat je op tijd moest zijn. Van tevoren had Paagman gewaarschuwd voor de drukte. We waren er dan al iets voor twaalven, de winkel was nog niet open en er stond al een flinke rij. We konden snel naar binnen en hadden perfecte plekken. Op rij 2, recht voor de tafel. Ik was al blij.

Nadien Paagman kondigde Bart Chabot en Anton Corbijn aan, maar niet voordat ze even wat huisregels vermeldde. Voor ik verder ga met mijn verslag, wil ik nog even zeggen hoe goed het geregeld was. De rij voor het signeren was behoorlijk lang, maar netjes geregeld. Er was geen chaos en toen we na het signeren bij het Kicking Horse cafe wat gingen drinken was alles alweer opgeruimd. Echt, mijn complimenten aan Paagman!

Goed, nu het interview. Het was maar een half uurtje, want Anton Corbijn moest daarna natuurlijk nog signeren. Wat had ik graag gewild dat het nog langer duurde. Bart en Anton kennen elkaar al vanaf 1977 en de vriendschap straalde er vanaf tijdens het gesprek. Een plezier om naar te kijken en te luisteren.

AC3

Er was tijd voor 1 vraag uit het publiek. Die vraag was dan ook ‘Speel je zelf muziek?’. Anton antwoordt dat hij vroeger als kind piano lessen moest nemen van zijn moeder, maar dat vond hij helemaal niets. Hij werd later air drummer en is als enige niet-drummer twee keer in Top of the Pops geweest, waar hij ook voor betaald heeft gekregen.

Tijdens het gesprek zijn er wat problemen met de microfoon van Bart Chabot, het geluid werkt niet helemaal optimaal, maar ook praat Bart Chabot niet altijd goed in de microfoon. Anton Corbijn grapt: ‘Het gaat toch meer om de antwoorden in plaats van de vragen’.

Het interview gaat snel en het is soms lastig tijdens het genieten nog aantekeningen te maken. Ik moet regelmatig hardop lachen en mijn aantekeningen zijn warrig.

Je handicap is je grootste kracht

Anton Corbijn verteld dat hij zich bij alle kunstacademies heeft aangemeld, maar overal geweigerd werd. Fotografie was toendertijd niet echt een geaccepteerde kunstvorm en hij is van mening dat het niet altijd om de kennis gaat, die kennis kan je in de weg zitten bij het maken van mooie foto’s. Ditzelfde heeft hij met digitale fotografie. Hij fotografeert alleen analoog, het bewerken doet hij wel digitaal. Bij een analoge foto is het altijd spannend hoe een foto eruit komt te zien, je moet op zoek gaan naar de perfectie in een imperfecte foto.

AC2

Zijn ouders waren teleurgesteld dat hij niet ging studeren, maar steunden hem wel. Toen hij in 1994 een expositie had in het Stedelijk Museum merkte zijn vader op: ‘Dus je kunt hier echt van leven?’.

Bart Chabot wil graag weten waarom er twee tentoonstellingen zijn met het werk van Anton Corbijn. Anton antwoordt dat de tentoonstelling in het Gemeentemuseum vooral ‘the best of’ is, en in het Fotomuseum wordt gevierd wat voor werk Anton heeft gedaan in de muziekfotografie. Hij ziet dit vooral iets waar hij zijn brood mee verdient.

Muziek in de huidige tijd is heel anders dan vroeger. De populaire muziek was vroeger een stem van de generatie. Er zijn nu zoveel dingen waar je je aandacht aan kan besteden dat muziek niet meer op de eerste plaats staat. De beleving van muziek door de komst van internet is heel anders geworden.

Bart Chabot sluit het interview af met de volgende zin:

Wij kennen elkaar nou al zo lang, maar we zijn geen ene sodemieter veranderd

Na het interview was het tijd om naar de signeerplek te gaan. Doordat we zo mooi vooraan zaten tijdens het interview, stonden we voor het signeren helaas achteraan in de rij. We hebben uiteindelijk drie kwartier in de rij gestaan, maar doordat we tussen de boeken stonden (de kookboeken nota bene, ik kreeg echt honger!!), verveelden we ons niet. Ik pikte nog even de special edition van tijdschrift OOR op, zodat ik die ook kon laten signeren. Ik had ook mijn dvd van ‘The American’ meegenomen, aangezien ik vorige keer mijn dvd van ‘Control’ had laten signeren. En natuurlijk wilde ik nog even met hem op de foto!

Anton en Femke

Met dank aan mijn persoonlijke fotograaf, mijn vader, die zo lief was om tijdens het interview ook nog foto’s te maken, zodat ik aantekeningen kon maken.

Wat was het een leuke middag zeg! Ik kijk er met plezier op terug en dat komt zeker ook door de goede organisatie van Paagman.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *